|
Bölüm 4 - Tebrik Ederiz
 24 Nisan Salı
Gözümde hiç uyku yok sabah saat 6:00'da duş aldım giyindim Bismillah diyip 7'de yola çıktım. Topkapı'dan Kadıköy otobüsüne binerken 77 yaşındaki Melahat Teyzeyle tanıştım oda Tüp Bebek Merkezinin 200 metre yukarısında kızına gidiyormuş. Yanyana oturup sohbete başladık. Dışarısı insan ve polis kaynıyor otobüs adım adım gidiyor içimden hep Allah'ım hayırlı haber diyip diyip dua ediyorum teyze'de beni merak edeceğini söyleyip tel numaramı istedi Tüp Bebek Merkezin'e gittigimde saat tam 10:00 olmuştu uykusuzluğun verdiği sersemlik, kafamdaki vesveseler ve heyecanım benim için dünyanın duracağı an. Trafikten dolayı nihayet ablam geliyor yanıma çekim için geliyorlar ve başlıyor kanım alınıyor aşağıda bekliyorum bu arada insanlarla konuşup heyecanımı yok etmeye çalışıyorum ama ne çare aklım hep sonuçta uykusuzluğun verdiği sersemlik ,yorğunlukla önümden geçen insanları bile seçemiyorum herkes aşağıda birisi elimi tutuyor ve durumumun pozitif olduğunu söylüyor ben önce ağlayamıyorum ve sesler "tebrik ederiz..." gerisini hiç hatırlamıyorum. Enver Bey'i yanımda görüyorum kanat takıp uçmak uçmak istiyorum. Ömrümde hayal ettiğim ve en çok istediğim şey "ANNELİK" evet ben artık bir anne adayıyım dünyada yaşanılacak en büyük mutluluk... Ben ağlıyorum, ablam ağlıyor, hastane personeli ağlıyor gelen hastalar herkes ağlıyor tebrik ediyorlar. Allah'ım mucize ben sabırla çaba sarfettim.Enver Bey'in mutluluğunu kendimden çok onun yüzünden okuyorum. Eşimi arayıp anne olduğumun müjdesini verdim inanamadı ablam herkesi arayıp müjdeyi ulaştırdı eşim ilk müjdeyi annesine verdi hıçkırıklara boğuldu.
Yol dolayısıyla bizi Zincirlikuyu'da indiriyorlar mağlum trafik çünkü bugün 1 Mayıs doğduğum gün, mutluluğumun doruğa eriştiği gün, benim için her zaman kutsal bir gün... Mutluluğuma yürekten sevinen kameraman arkadaş ve şöför Gökay arkadaş hem mutluluğumu paylaşıyorlar hem de dua ediyorlar. Allah'ım onlarında en güzel dilekleri gerçek olsun inşallah. Zincirlikuyu'dan inince beliyoruz otobüs yok ablamla taksiye atladık eve geldik. Evde kayınvalidem ve herşeyimi paylaştığım candan yürekten yanımda olan arkadaşlarım Sultan ve Fatma ayrıca çocukları evlatlarım kadar sevdiğim Nesli, Duygu, Hüseyin en mutlu günümde ağlayarak,sevinerek coşkuyla yanımdaydılar.
Sultan'la Fatma'ya ara ara bazı şeyleri anlatıyorum ama sonuç sürpriz olsun istiyorum herşeyimi eşimle yaşamak istiyordum ama nedense eşim bazı konularda beni yalnız bırakıyordu ben de kabıma sığmıyor taşıyordum önce babam öğrendi Sultan ve Fatma'ya ara ara sızdırıyordum sürpriz olsun istiyordum. Ablam dedigim bir başka arkadaşım Suzan tesadüf televizyon'dan öğrenmiş yanımda olacağını söylüyordu. Eşim eve geldi sevdiklerimle mutlu günü kutladık telefonlarım hiç susmuyordu arayan tebrik eden şans dileyen çoktu ve bu durum beni çok utlu ediyordu. Akşama doğruydu yine kanaldan aradılar Çarşamba günü eşimle beni yayına davet ediyorlardı eşime söyledim bu mutlu günümde yanımda olmasını istiyordum eşim utanacağını gelemeyeceğini söylüyordu. Üzülüp karnımdaki bebeklerime zarar vermek istemiyordum. vücudumu sürekli pozitif tutmak zorundayım en azından bunun bilincindeyim herkes gitti sessizliğe büründüm bugünkü heyecanı atlattım ya yarın...
Gece hiç uyumadım sabah oldu ablamı aradım sen gel dedim yanımda bulun ama ben onu bunu değil sadece eşimi istiyordum yanımda üzüntü kasıklarıma vuruyordu komşularım börekler,çörekler yapıp getiriyorlardı mutluluğumu paylaşıyorlardı. Kasıklarım o kadar çok ağrıyordu ki kıvrım kıvrım kıvranıyordum en azından doktorum Enver Bey yanımda olacaktı bu da bana tesellli veriyordu.Fox Tv'den Gökay aradı tam 17:00'te beni alacağını söylüyordu. Komşular gitti kayınvalidem, yengem ve arkadaşım Suzan kaldık. Eşim tek gitmemi istiyor, yanımdakiler gelmek istiyorlar bense uykusuzluk ve heyecandan ölüyordum.
 Ablam arıyor "hayır kesinlikle tek gitme kayınvalidem yengeni de götür" diyor. Yola çıkıyoruz Gökay arkadaş bizi bekliyor sürekli "ablacım sakin ol, heyecanını bastır bu senin en mutlu günün" diye söyleniyordu. Kanal'dan içeri girdik salonda oturup beklemeye başladık gözüm sürekli ya doktorum Derya Hanım'ı ya da ekipten birilerini arıyor biz içerdeyken ekip meğersem içeride çekimdeymiş. Perşembe çekimi bitti insanlar teker teker yanıma gelip "Hoşgeldin Abla" diyorlar. Cuma çekimi başlıyor biz yine içerde sus pus oturmuş bekliyoruz. Ah Derya ablacım nerdesin ! Gözüm hiç degilse sana alışmıştı şansıma çok hastaymış evde yatak döşek yatıyormuş. Aradan çok geçmeden yadigar geliyor sizi içeriye alacağım diyor. Program devam ediyor kenarda bize yer gösteriyorlar. İnanmıyorum tam oturduğum koltuğun yanında sevgili Enver Hocam oturuyor. Enver Bey bana merhaba demeseydi yanımda oturduğunu bile anlamayacaktım birden rahatlıyorum "hocam çok şükür yanımdasınız" diyorum. Gözümü hiç ayırmadan Asena'yı izliyorum. Çekim bitti beni konukların hazırlandığı odaya aldılar saç ve makyaj için Asena'nın odası ayrıydı göremedim onu. Makyaj odasında genç arkadaş Emirkan ve manken oyuncu Didem' de oradaydı ama ben bir "Merhaba" bile diyemiyordum. Tedirgindim, gergindim, utanıyordum. Makyajımı yapıyorlar parmakları ile şaheser yaratıyorlar elimle karnımı okşayıp bebeklerimi seviyorum. "Anneniz yaşlı olabilir ama okadada çirkin değilmiş" diyorum. Makyaj odasında programın başlamasını bekliyorum hocam koridorda çalışanlardan biriyle konuşuyor program 10 dakika sonra başlayacak Asena Didem'le konuşuyordu. Kapıda çok heyecanlanıyordum ter boşalıyor sırtımdan. Evde dört duvar arasından çıkıp bir anda televizyon denen makinanın içinde bulunmak bir rüya olsa gerek. Program başlıyor herkes yerini alıyor ve program başlıyor saat 11:00'e geldiğinde Yadigar Hanım bizi hazırlıyor nerde nasıl duracagımızı nasıl oturacağımızı söylüyor. Paravanın arkasında ben ve Enver Bey duruyoruz. Asena Hanım elimden tutuyor işte o an ağlamaya başlıyorum Asena'ya sarılıp o da benimle beraber ağlıyor. Yayına çıktığımızda herkes duygulanıyor mutluluğumu herkes paylaşıyor. Şansıma şans katan bana bu fırsatı veren beni son anda depresyondan kurtaran Fox Tv çalışanlarına, emeği çabası geçen herkese, başarılı işinin ehli doktorum Enver Bey'e özellikle canımın içi Asena'ya çok çok teşekkür ediyorum. Allah'ım ne kadar dua etsem azdır programa eşim bağlanıyor ve duygularını anlatıyor. Bana büyük bir sürpriz oluyor bu. Anneliğin heyecanını, mutluluğunu, sevincini okadar büyük bir çoşkuyla kutladık ki gördüğüm rüyaların hayalimdeki hayallerin en güzelini mutluluğumu bana yaşattılar canımın içi Asena: "Senin yanına bilerek gelmedim heyecanın, mutluluğun okadar yüzünden okunuyor ki" dedi. Senin mutluluğun bizimde mutluluğumuz oldu dedi. Program bitti Gökay bizi eve bıraktı eve geldiğimde eşim uyumamış bizi bekliyor neler yaşadığımızı soruyordu. Sabah oldu huzurla uyandım hemen Fox Tv'yi açtım akşam çekilen yayınları izledim. Kendimi çok merak ediyordum nasıl çıktım, nasıl konuştum, ne yapmışım diyerek günleri bekledim. Programı önce ben izleyip sonra sevdiklerime söyleyecektim gece programını ama demek ki herkes görmüş arayıp da sitem edenler çok oldu. Neden haber vermedin ? diye. Programı baştan sona izleyip de beni arayanlar da çoktu 73 senesinde ilkokul arkadaşım da beni bulmuştu ben evlendiğimden beri birbirimizden haberimiz yoktu programda beni görmüş ve aramıştı. Gerginligimle beraber telefonlar arka arkaya çalıyor hiç durmadan konuşuyor herkese cevap yetiştirmeye çalışıyordum daha çok sürpriz telefonlar beni mutlu ediyordu konuşanların ses tonundan hala programın etkisinde olduklarını anlıyordum. Yaşadıklarım ne olursa olsun bunlar çok heyecanlı, tatlı, mutluluk verici belkide çocuğuma anlatacağım en güzel anılarım olacak. Allah'ım yaşadıklarım gerçek ama sanki ben rüyaydamışım gibi günlerim geçiyor.
|
